İnsan, başkasının başarısına bakınca aslında biraz da kendi hayatına bakar.
Kimi insan gördüğü başarıdan ilham alır, “Ben de yapabilirim.” der. Kimi ise aynı başarıyı kendi eksikliklerinin aynası gibi görür. İşte o zaman başkasının yükselişi, onun için sevinilecek bir şey olmaktan çıkar; içten içe huzursuzluk veren bir duruma dönüşür.
Bazı insanlar sizin başarısız olmanızdan değil, başarılı olma ihtimalinizden rahatsız olurlar. Çünkü siz ilerledikçe, onların neden yerinde saydıkları daha görünür hâle gelir. Siz cesaret edip kendi yolunuzu çizmeye başladığınızda, yıllardır erteledikleri hayalleriyle yüzleşmek zorunda kalabilirler.
Bu yüzden sizi desteklemek yerine küçümseyebilirler. Attığınız adımları gereksiz, hayallerinizi gerçek dışı, başarınızı da şans olarak nitelendirebilirler. Çünkü bazen bir insanın başkasının ışığını söndürmeye çalışmasının altında, kendi karanlığıyla yüzleşmekten duyduğu korku vardır.
Daha acısı, bazı ilişkilerin sevgi üzerine değil, çıkar üzerine kurulmuş olduğunu zaman gösterir. Siz artık eskisi gibi onların işine yaramadığınızda, davranışları değişebilir. Önceden değer verdikleri şeyleri küçümsemeye, başarılarınızı görmezden gelmeye, hatta tökezlemenizi beklemeye başlayabilirler.
İnsan o noktada önemli bir gerçekle karşılaşır: Her yanınızda duran, sizinle birlikte yürümüyor olabilir.
Çünkü gerçek dostluk, sizin geride kalmanızdan beslenmez. Siz yükseldiğinizde küçülmez; aksine sizinle birlikte sevinir. Sizin kazancınızı kendi kaybı gibi görmez. Başkasının nasibinin artmasının kendi nasibini azaltmadığını bilir.
Ne yazık ki bazı insanlar için hayat bir yarıştan ibarettir. Siz kazandığınızda onların kaybettiğini düşünürler. Oysa hayatın en büyük yanılgılarından biri budur. Sizin yolunuzun açılması, kimsenin yolunu kapatmaz. Sizin başarınız, başkasının başarısızlığı olmak zorunda değildir.
Bu yüzden zamanla insan, kendisine engel olan herkesle savaşmak yerine onlardan uzaklaşmayı öğrenir. Her söze cevap vermemeyi, her niyeti düzeltmeye çalışmamayı, herkesin kendisini anlamasını beklememeyi öğrenir.
Çünkü bazen en büyük huzur, kendinizi anlatmaktan vazgeçtiğiniz yerde başlar.
Ve insan bir gün geriye dönüp baktığında şunu fark eder:
Bazı insanları kaybetmemiştir aslında. Sadece onların yanında kaybettiği kendisini yeniden bulmuştur.
Kendi yolunuza çıktığınızda kimlerin arkanızdan konuştuğuna değil, kimlerin sizinle birlikte yürümeye devam ettiğine bakın.
Çünkü gerçek insanlar, siz yükselirken gölgenizi değil, ışığınızı paylaşır.
News
