08 Kasım 2026 Pazar
MADALYONUN DİĞER YÜZÜ: KAMUDA BİR UMUT, BİR ÖRNEK...
Uzun Bir Aradan Sonra!!
Hasan Burhan’dan Dağ Yöresi İçin Salep Üretimi Önerisi: “Doğal Zenginliğimizi Ekonomik Kazanca Dönüştürelim”
Zaman ayarlı ‘AHMAK’ davası…
MAKAMIN DA, PARANIN DA, GÜCÜN DE BİR SONU VAR…
Makam, mevki, para ve güç aldatmasın sizi…
Açgözlülüğünüz, bitmek bilmeyen hırsınız ve doymak bilmeyen arzularınız yanıltmasın.
Unutmayın; insanı yücelten oturduğu koltuk değil, o koltuktayken sergilediği adalettir. Sahip olduğu servet değil, vicdanıdır. Etrafındaki kalabalıklar değil, kimse görmezken de koruyabildiği ahlakıdır.
Son günlerde ülkemizde gündeme gelen fon krizi ve kamuoyuna yansıyan gelişmeler, bizlere bir kez daha önemli bir gerçeği hatırlatıyor: Hiçbir makam insanı hesap vermekten muaf tutmaz. Hiçbir güç sonsuza kadar sürmez. Hiçbir unvan, insanın vicdanından daha büyük değildir.
Bugün arkasına makamını, gücünü, çevresini ve imkânlarını alarak halka tepeden bakanlar; yarın yine o halkın karşısında hesap vermek zorunda kalabilirler.
Kibrinizden duvarlar ördüğünüz insanları küçümsemeyin. Çünkü hayatın terazisi şaşmaz; belki geç tartar ama mutlaka tartar.
Fatma Betül Sayan Kaya Hanım hakkında kamuoyuna yansıyan süreç de bize şunu düşündürmeli: İddialar, makamlar ve isimler üzerinden değil, gerçekler ve hukuk üzerinden değerlendirilmelidir. Kim olursa olsun, herkes hukuk önünde eşittir.
Asıl mesele yalnızca bir kişinin yaşadıkları değildir. Asıl mesele, bu yaşananlardan hepimizin kendine bir ders çıkarabilmesidir.
Çünkü insanın gerçek karakteri, eline güç geçtiğinde ortaya çıkar. Gücünü insanlara hizmet etmek için mi kullanıyor, yoksa insanları kendi gücüne mahkûm etmek için mi?
Unutmayın; dünya kimseye kalmadı, makamlar kimseye miras değil. Bugün alkışlayanlar yarın susabilir, bugün önünüzde eğilenler yarın arkanızı dönebilir.
Günün sonunda geriye ne koltuğunuz kalır ne servetiniz ne de unvanınız…
Geriye yalnızca yaptıklarınız, incittiğiniz insanlar, hakkını yediğiniz kişiler ve vicdanınızla baş başa kaldığınız o sessiz hesap kalır.
Makamınız büyük olabilir ama vicdanınız küçük olmasın.
Gücünüz olabilir ama adalet duygunuzu kaybetmeyin.
Paranız çok olabilir ama insanlığınız eksilmesin.
Ve en önemlisi; bir gün halka hesap vereceğiniz zaman, o gün yüzünüzü yere eğdirecek değil, başınızı dik tutacak bir hayat yaşamış olun.
Çünkü en büyük makam, insanın vicdanında sahip olduğu makamdır.
Selam olsun makamdan önce insan olmayı başarabilenlere…
Kötülüğün en tehlikeli hâli, kendisini iyilik kılığına sokmasıdır.
Hayat insana zamanla çok şey öğretiyor. Ama bazı dersler var ki kitaplardan değil, insanlardan öğreniliyor. Hem de hiç beklemediğiniz kişilerden, hiç beklemediğiniz davranışlarla…
Öyle insanlar tanıdım ki iyilikten bahsederken gördüm onları. Hatta iyilik yaparken bile… Fakat zaman geçtiğinde yaptıkları iyilikleri başkalarının başına kakarken, verdiklerini bir gün hesap defterine dönüştürürken de gördüm. Meğer bazıları iyilik yapmıyor, gelecekte kullanacağı bir koz biriktiriyormuş.
Doğruluktan, dürüstlükten söz edenlerin kendi yalanlarıyla yüzleşmekten kaçtığına şahit oldum. Başkalarının yanlışlarını büyüteçle incelerken kendi hatalarına gözlerini kapatanları gördüm.
Merhameti dilinden düşürmeyenlerin, bir başkasının acısı karşısında nasıl da merhametsizleşebildiğini gördüm. İnsan sevgisinden bahsedenlerin insan incitmekte ne kadar maharetli olabildiğini anladım.
İşte tam da burada insanın aklına şu soru geliyor: Biz ne zaman olduğumuz gibi görünmek yerine, görünmek istediğimiz insanı oynamaya başladık?
Bugün belki de en büyük sorunlarımızdan biri, değerleri yaşamak yerine onları birer sıfat olarak üzerimize giymemiz. İyi insan olduğumuzu söylüyoruz ama iyiliğin gerektirdiği fedakârlıktan kaçıyoruz. Dürüstlük istiyoruz ama iş kendi çıkarlarımıza dokunduğunda gerçeğin etrafından dolaşıyoruz. Merhamet bekliyoruz ama başkasının yarasına dokunurken elimizi taşın altına koymuyoruz.
Oysa iyilik, alkış beklemeden yapılabildiğinde iyiliktir. Doğruluk, kimsenin bizi denetlemediği zamanlarda da doğru kalabilmektir. Merhamet ise yalnızca sevdiklerimize değil, bize hiçbir faydası dokunmayacak insanlara karşı da insan kalabilmektir.
Peki, bütün bu sahteliğin, çıkar ilişkilerinin ve ikiyüzlülüğün ortasında nasıl iyi kalacağız?
Belki de cevabı çok basit ama uygulaması bir o kadar zor: Önce kendimizle yüzleşeceğiz. Bir iyilik yaptığımızda onun hesabını tutmayacağız. Yanlış yaptığımızda bahanelerin arkasına saklanmayacağız. Bir insanın canını yaktığımızda haklı çıkmaya çalışmak yerine, onun incinen kalbini anlamaya gayret edeceğiz.
Çünkü iyi insan olmak kusursuz olmak değildir. İyi insan olmak, kusurunu kabul edebilmek, vicdanını kaybetmemek ve yanlışlarını düzeltmek için çaba göstermektir.
Elbette herkesin iyi olmasını bekleyemeyiz. Herkesi değiştiremeyiz. Herkesin vicdanına dokunamayız. Fakat başkalarının kötülüğü, bizim de kötüleşmemizin bahanesi olmamalı.
Belki de hayatın en büyük sınavı budur: Kötülüğe uğradığında kötüleşmemek, yalanla karşılaştığında doğruluktan vazgeçmemek, merhametsizlik gördüğünde kalbini taşlaştırmamak…
Çünkü insanın gerçek karakteri, iyilikten söz ettiği zaman değil, iyiliğin kendisinden bir şey götürdüğü zaman ortaya çıkar.
Unutmayalım; insanı değerli kılan anlattıkları değil, yaşattıklarıdır. Ve bu dünyada geride bırakabileceğimiz en güzel miras, kırdığımız kalplerin sayısı değil, dokunabildiğimiz hayatların güzelliğidir.
Belki de artık birbirimize iyi insan olduğumuzu anlatmayı bırakıp, gerçekten iyi insanlar olmaya ihtiyacımız var.
Eğitim, bir toplumun geleceğini şekillendiren en önemli alanlardan biridir. Bu nedenle eğitim sisteminde yapılan her değişiklik, yalnızca müfredatı, ders kitaplarını veya sınav takvimlerini değil; öğretmeni, öğrenciyi ve veliyi de doğrudan etkiler. Elbette dünya değişiyor, ihtiyaçlar farklılaşıyor ve eğitim de bu değişime ayak uydurmak zorunda. Ancak asıl mesele, ne kadar çok değişiklik yaptığımız değil, yaptığımız değişikliklerin çocuklarımızın hayatında ne kadar olumlu bir karşılık bulduğudur.
Bugün eğitim camiasında zaman zaman yeni müfredatlar, projeler, etkinlikler ve uygulamalar gündeme geliyor. Her biri kendi içinde iyi niyetli hedefler taşıyabilir. Fakat her yeni uygulamanın beraberinde getirdiği hazırlık, uyum ve uygulama süreci, öğretmenlerin iş yükünü artırabilir. Öğretmen bir yandan dersini en verimli şekilde anlatmaya çalışırken diğer yandan yeni uygulamaları takip etmek, belgeleri hazırlamak ve çeşitli etkinlikleri yürütmek zorunda kalabiliyor. Böyle bir tabloda şu soruyu sormak gerekiyor: Öğretmenin enerjisi ne kadarını öğrencisine, ne kadarını uygulamaların gerektirdiği işlemlere ayırabiliyor?
Veliler de bu değişim sürecinin önemli bir parçası. Her yeni sistemle birlikte çocuklarının nasıl değerlendirileceğini, hangi sınavlara hazırlanacağını ve gelecekte nasıl bir eğitim yolculuğu izleyeceğini anlamaya çalışıyorlar. Sürekli değişen beklentiler, ailelerde belirsizlik oluşturabiliyor. Öğrenciler ise bütün bu değişimlerin tam ortasında, bazen daha neye uyum sağlayacağını anlamadan yeni bir uygulamayla karşılaşabiliyor.
Elbette gelişimden vazgeçemeyiz. Fakat değişimin de bir ölçüsü, bir hazırlık süreci ve sürdürülebilirliği olmalıdır. Eğitim politikaları belirlenirken öğretmenlerin görüşleri alınmalı, uygulamalar sahada denenmeli ve sonuçları bilimsel verilerle değerlendirilmelidir. Başarılı olan uygulamalar geliştirilmeli, eksik kalan yönler düzeltilmeli; her yeni dönemde her şeyi yeniden başlatmak yerine, işe yarayanın üzerine yenisini inşa etmeliyiz.
Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli de bu açıdan üzerinde düşünülmesi gereken bir yaklaşımdır. Öğrencinin yalnızca akademik başarısını değil; ahlaki, sosyal, duygusal ve zihinsel gelişimini de önemseyen bir eğitim anlayışı, elbette kıymetlidir. Ancak modelin başarısı, hazırlanan belgelerin veya gerçekleştirilen projelerin sayısıyla değil, sınıftaki çocuğun hayatına dokunabilmesiyle ölçülmelidir. Sınıf mevcutlarının makul seviyelerde olması, öğretmenin öğrencisini tanımasını, onun güçlü ve gelişime açık yönlerini fark etmesini kolaylaştırır. Öğretmen, öğrencisiyle daha fazla birebir iletişim kurabildiğinde öğrenme süreci de daha anlamlı hâle gelebilir.
Bir de sınav gerçeği var. Sınavlar, öğrencinin belirli kazanımlara ne ölçüde ulaştığını değerlendirmek için kullanılabilir. Ancak eğitim yalnızca sınav sonuçlarına indirgenirse merak eden, sorgulayan, üreten ve farklı yeteneklere sahip çocuklarımızı yeterince tanıyamayız. Çocuğun başarısını yalnızca aldığı puanla ölçmek, onun bütün potansiyelini görmemize engel olabilir.
Öyleyse eğitimde asıl hedefimiz ne olmalı? Daha fazla proje mi, daha sık değişen uygulamalar mı, yoksa gerçekten öğrenen, düşünen ve kendini geliştiren çocuklar mı?
Cevap aslında çok açık: Çocuğun faydasına olan her yenilik değerlidir. Ancak yenilik, öğretmeni yormadan, veliyi belirsizlikte bırakmadan ve öğrenciyi sürekli bir sınav baskısına mahkûm etmeden hayata geçirilmelidir.
Unutmayalım; eğitim, yalnızca bir sistem kurmak değil, insan yetiştirmektir. Bazen en büyük reform, yeni bir uygulama başlatmak değil; öğretmene zaman, öğrenciye ilgi, veliye güven ve sınıfa huzur kazandırmaktır. Çünkü eğitimde gerçek başarı, değişimin çokluğunda değil, değişimin çocuğun hayatında oluşturduğu güzelliktedir.
Milyonlarca insanın kendisine rol model aldığı; hayatını, giyim tarzını, konuşmasını, ilişkilerini ve hatta alışkanlıklarını örnek aldığı şarkıcılar, futbolcular ve dizi oyuncuları zaman zaman uyuşturucu kullanımı, alkol, ahlaki sorunlar ve savrulmuş hayatlarıyla gündeme geliyor.
Fakat ne gariptir ki, onları hayranlıkla takip eden insanların çoğu, bu hayat tarzını görünce onlardan soğumuyor.
Bir sanatçı uyuşturucu kullanıyor, yine de şarkıları dinlenmeye devam ediyor.
Bir futbolcunun özel hayatı skandallarla dolu, yine de forması gururla giyiliyor.
Bir oyuncu yanlışlarıyla gündeme geliyor, yine de milyonlarca insan onu örnek almaya devam ediyor.
Hatta bazen şöyle deniliyor:
“Onun özel hayatı beni ilgilendirmez, ben sanatını seviyorum.”
Peki aynı anlayış neden Müslümanlara gelince bir anda değişiyor?
Bir Müslümanın yaptığı hata görüldüğünde, hemen İslam sorgulanıyor:
“İşte Müslümanlar böyle.”
Bir insanın günahı, İslam’ın kusuruymuş gibi sunuluyor.
Oysa İslam, Müslümanların hatasından değil; Kur’an ve Peygamber Efendimiz’in (s.a.v) öğretilerinden anlaşılır.
Bir Müslüman hata yaptığında “İslam böyle” demek ne kadar yanlışsa, bir sanatçının veya sporcunun yanlışını görüp “Ben onu yine de örnek alırım” demek de o kadar düşündürücüdür.
Asıl mesele şudur:
İnsanlar hayran oldukları kişilerin hatalarına karşı neden bu kadar hoşgörülü, fakat inanmadıkları bir hayatın mensuplarının hatalarına karşı neden bu kadar acımasız?
Belki de burada kendimize şu soruyu sormalıyız:
Biz gerçekten insanları mı takip ediyoruz, yoksa onların bize sunduğu hayat tarzını mı satın alıyoruz?
Bir insanın milyonlarca takipçisinin olması, onun doğru yaşadığını göstermez.
Birinin çok ünlü olması, onun örnek alınmaya layık olduğunu göstermez.
Birinin sahnede alkışlanması, hayatının da alkışlanacak olduğu anlamına gelmez.
Çünkü şöhret, hakikatin ölçüsü değildir.
Asıl ibretlik olan ise şudur:
Kendi hayatımıza yön vermesi gereken dini, bazı insanların hataları yüzünden terk ederken; hayatımızı yönlendirmemesi gereken insanların hatalarını bile bile onları göklere çıkarmak…
Belki de insanın en büyük yanılgılarından biri budur:
Yanlış kişilerin kusurlarını görmezden gelip, doğru yolun mensuplarının kusurlarını doğru yolun kusuru zannetmek.
Oysa akıllı insan, kişiye değil hakikate bakar.
Çünkü insanlar hata eder.
Sanatçılar hata eder.
Sporcular hata eder.
Müslümanlar da hata eder.
Fakat hata yapan Müslüman ile hatayı emreden İslam aynı şey değildir.
İbret almak isteyen insan, kimin yaptığından önce neyin doğru olduğuna bakar.
Ve belki de bugün en çok ihtiyacımız olan şey, başkalarını eleştirmeden önce kendimize şu soruyu sormaktır:
“Ben kimi örnek alıyorum ve neden?”
Çünkü insan, hayran olduğu kişiye zamanla benzemeye başlar.
Bazı karşılaşmalar vardır; yılların üzerinden geçer, zamanın örttüğü ne varsa usulca aralar ve insanın yüreğine unutulmaz bir iz bırakır.
16. Antalya Kitap Fuarı geride kaldı. Salonların kalabalığı, kitapların kokusu, sayfaların hışırtısı, yazarların heyecanı ve okurların meraklı bakışları şimdi güzel bir anı olarak kaldı. Benim içinse bu fuar, yalnızca “Güli Rana Güncesi”nin kendi yolculuğuna başladığı bir yer olmadı. Aynı zamanda yıllar önce hayatlarına dokunmaya çalıştığım öğrencilerimle yeniden buluştuğum, geçmişin kapısını vefayla araladığım, yüreğimin hiç beklemediğim kadar derinden sarsıldığı bir hatıraya dönüştü.
Meğer bazı hikâyeler kitapların sayfalarında değil, insanın yüreğinde saklıymış.
Fuar boyunca kitabımın bir stantta yer almasının heyecanını yaşarken, geçmiş yıllarda mezun ettiğim öğrencilerimin ziyaretiyle bambaşka bir mutluluğa kapıldım. Yıllar geçmişti. Çocukluklarının, gençliklerinin bir döneminde yollarımız kesişmiş; ben onların öğretmeni olmuş, onlar da benim hayatımda iz bırakmışlardı. Zaman herkesi başka yollara götürmüş, hayat herkese yeni sorumluluklar yüklemişti. Ama onlar beni unutmamışlardı.
Gelip beni buldular.
Bir öğretmen için bundan daha kıymetli ne olabilir?
İnsan yıllar boyunca öğrencilerine bir şeyler öğretmeye çalışır. Bazen bir konuyu anlatır, bazen bir davranışı düzeltmeye uğraşır, bazen de yalnızca doğru yolu gösterebilmek için sabreder. Kimi zaman anlaşılır, kimi zaman yanlış anlaşılır. Kimi zaman öğrencisinin yüreğine dokunabildiğini hisseder, kimi zaman da bütün çabasının karşılıksız kaldığını düşünür.
Öğretmenlik biraz da böyle bir yolculuktur. Ektiğiniz tohumun hangi mevsimde filizleneceğini, hangi yağmurla yeşereceğini bilemezsiniz. Bazen bir sözünüzün yıllar sonra hatırlanacağını, bazen de sabrınızın bir insanın hayatında nasıl bir yere dönüşeceğini göremezsiniz.
Ta ki bir gün, yıllar sonra, bir kitap fuarında karşınıza çıkana kadar…
O gün, geçmiş yıllarda derslerine girdiğim öğrencilerimden bazıları beni bulup yanıma geldiler. Aralarından birinin söyledikleri hâlâ kulaklarımda:
“Hocam, sizi yıllar önce çok üzdük. Eğer biz öğretmen olsaydık ve bizim yaptıklarımızı yapan, bizim gibi davranan bir öğrencimiz olsaydı, inan ki onu döverdik. Siz ise bize sabırla katlandınız, bizi yetiştirmeye çalıştınız. Bugün yanınıza geldik, hakkınızı helal etmenizi istiyoruz.”
Bu sözleri duyduğumda içimde tarifsiz bir şeyler oldu.
Bir zamanlar sınıfta yaşananları, gençliğin hoyratlığını, sabrımı zorlayan anları, belki de o günlerde ne kadar yorulduğumu hatırladım. Ama tuhaf olan şuydu: Onların yıllar sonra özür dilemek için hatırlattıkları o olumsuzlukların çoğu, benim zihnimde çoktan silinmişti. Günlük hayatın telaşı içinde geride kalmış, üzeri zamanla örtülmüş, önemini yitirmişti.
Oysa onlar unutmamışlardı.
Demek ki insan bazen kendi yaptıklarını unuturken, kendisine gösterilen sabrı unutmuyormuş. Demek ki bir öğretmenin yıllar önce sessizce göğüslediği zorluklar, bir öğrencinin yüreğinde yıllarca taşınabiliyormuş. Ve insan büyüyüp olgunlaştığında, geçmişine başka gözlerle bakabiliyormuş.
İşte o an, geçmişin bütün olumsuzlukları bir kez daha zihnimden geçti ama bu defa orada kalmadı. Çünkü onların pişmanlığı, samimiyeti ve vefası, hatıraların üzerindeki bütün gölgeleri silip süpürdü.
İçimden, “Evlatlarım, ben sizi çoktan affetmiştim,” demek geldi.
Belki de bir öğretmenin en büyük sınavı, yalnızca öğrencisinin yanlışları karşısında sabretmek değil; yıllar sonra o öğrencinin değişimini görebilecek kadar yüreğini açık tutabilmektir.
Çünkü öğretmenlik, yalnızca bir çocuğun bugünkü hâliyle ilgilenmek değildir. Onun yarın nasıl bir insana dönüşebileceğine de inanmaktır.
O gün şunu bir kez daha anladım: Biz öğrencilerimizin yalnızca derslerine girmiyoruz. Bazen hayatlarının en hassas dönemlerine eşlik ediyoruz. Onların farkında olmadıkları zamanlarda bile karakterlerinin şekillenmesine, vicdanlarının gelişmesine, doğruyla yanlışı ayırt etmeyi öğrenmelerine tanıklık ediyoruz.
Elbette her öğrenciyle yolumuz kolay kesişmiyor. Bazen sesimizi yükseltmek zorunda kalıyoruz, bazen defalarca aynı şeyi anlatıyoruz, bazen de kendi içimizde kırılıyoruz. Ama bütün bunların ötesinde, bir gün karşımıza çıkıp “Hocam, hakkınızı helal edin,” diyen bir öğrencinin varlığı, yılların yorgunluğunu bambaşka bir duyguya dönüştürüyor.
O an anlıyorsunuz ki insanın hayatına dokunmak, her zaman o dokunuşun hemen fark edilmesi demek değilmiş.
Bazı iyiliklerin anlaşılması için yılların geçmesi gerekiyormuş.
Bazı sözlerin anlamı, insanın büyümesiyle derinleşiyormuş.
Bazı özürler ise yalnızca geçmişteki bir yanlışı telafi etmekle kalmıyor, geleceğe dair inancınızı da tazeliyormuş.
Ve işte benim güzel yürekli öğrencilerim… Belinay’ım, Sait’im ve daha nice kanatsız meleğim…
İyi ki geldiniz. İyi ki beni unutmadınız. İyi ki o gün, o kalabalığın içinde yolunuzu bana düşürdünüz. İyi ki hayatınızın bir döneminde size eşlik etmiş olan öğretmeninizi hatırlayıp geldiniz, boynuma böyle güzel bir vefa borcu bıraktınız.
Sizlerin ziyareti, benim için sıradan bir buluşma değildi. Yılların ardından gelen bir teşekkür, geçmişin yükünü hafifleten bir içtenlik ve öğretmenlik mesleğine neden gönül verdiğimi yeniden hatırlatan çok özel bir armağandı.
Bana yaşattığınız bu duygu için asıl ben size teşekkür ederim.
Hakkım size helal olsun evlatlarım. Hem de gönülden, bütün kalbimle…
Sizin o günlerde yaptıklarınızdan geriye bir kırgınlık kalmadı. Bugün geriye yalnızca büyümüş, olgunlaşmış, geçmişine dönüp bakabilen ve bir öğretmenin emeğini takdir edebilen insanlar olarak karşımda duruşunuz kaldı. İnanın, bir öğretmenin yüreğine bundan daha güzel bir hediye verilemez.
Belki de bu yüzden kitap fuarları yalnızca kitapların okurlarla buluştuğu yerler değildir. Bazen insan, yıllar önce hayatına dokunduğu insanlarla da orada yeniden buluşur. Bazen bir kitabın kapağını açmadan, hayatın en güzel hikâyelerinden birini yaşar.
Ben o fuara “Güli Rana Güncesi”ni kendi yolculuğuna uğurlamak için gitmiştim. Kitabımın bir stantta duruşunu görmek, emeklerimin görünür hâle gelmesine tanıklık etmek benim için başlı başına bir mutluluktu. Ama hayat, bana orada başka bir sayfa daha açtı.
O sayfanın adı vefaydı.
Kitabımın bir okurun yüreğine dokunmasını umut ederken, yıllar önce benim dokunduğum yüreklerin dönüp gelip bana dokunacağını bilmiyordum.
İnsan bazen bir kitap yazar, bazen de hayat ona hiç beklemediği bir hikâye yazdırır.
Benim için 16. Antalya Kitap Fuarı, işte böyle bir hikâyeye dönüştü.
Fuar bitti. Stantlar toplandı. Kalabalık dağıldı. Kitabım kendi yolculuğuna devam etmek üzere oradan ayrıldı.
Ama benim yüreğimde o günün hatırası kaldı.
Belinay’ımın, Sait’imın ve diğer güzel yürekli öğrencilerimin yüzleri; içten sözleri; yıllar sonra gösterdikleri vefa ve o sıcacık buluşmanın bıraktığı iz…
Şimdi düşünüyorum da bir öğretmenin gerçek eseri yalnızca anlattığı dersler, okuttuğu kitaplar ya da yetiştirdiği öğrencilerden aldığı başarılar değildir. Bazen yıllar sonra kapısını çalan bir öğrencidir. Bazen içtenlikle uzatılan bir el, bazen “Sizi çok üzdük hocam,” diyebilecek kadar büyümüş bir vicdandır.
Ve bazen de bir kitap fuarında, hiç beklemediğiniz bir anda duyduğunuz birkaç samimi söz…
İşte o zaman anlarsınız: Emek hiçbir zaman bütünüyle kaybolmuyor. Sevgi, sabır ve iyi niyet, insanın yüreğinde bir yerlerde yaşamaya devam ediyor. Belki hemen görünmüyor, belki yıllarca sessiz kalıyor ama zamanı geldiğinde kendini hatırlatıyor.
Benim kanatsız meleklerim de o gün bana bunu hatırlattılar.
İyi ki geldiniz çocuklarım. İyi ki bu güzel günü benimle paylaştınız. İyi ki öğretmenliğimin yıllar sonra bile yüreğime böyle güzel duygular bırakabildiğini bana yeniden gösterdiniz.
Bir fuar bitti.
Bir kitap kendi hikâyesine başladı.
Ama benim için en unutulmaz hikâye, yıllar sonra karşıma çıkıp geçmişin bütün kırgınlıklarını vefalarıyla silen öğrencilerimin hikâyesi oldu.
Çünkü bazı kitaplar sayfalarda yaşar, bazı hikâyeler yürekte…
Ve bazı öğrenciler, yıllar geçse de öğretmenlerinin kalbinde hep çocuk kalır.
İyi ki varsınız benim güzel yürekli evlatlarım. İyi ki yollarımız kesişmiş. İyi ki bir zamanlar öğretmeniniz olmuşum.
Bazı yollar insanı yalnızca bir yere götürmez; insanın kendisine de götürür.
Ben o gün, bir kitap fuarının kalabalığında, yıllar önce emek verdiğim öğrencilerimin gözlerinde yeniden kendimi buldum.
Ve bir kez daha anladım ki öğretmenlik, bazen yıllar sonra gelen bir “hakkınızı helal edin” cümlesinde bütün anlamını bulur.