Son günlerde Haluk Levent ile ilgili çeşitli haberlerin gündeme gelmesi, toplum olarak hepimizin çok daha derin bir mesele üzerinde düşünmesine vesile oldu: Güven…
Güven, bir insanın sahip olabileceği en kıymetli hazinelerden biridir. Kazanması yıllar süren, fakat kaybedilmesi bazen bir anda gerçekleşebilen görünmez bir bağdır. Bir insana inanmak, onun sözüne, niyetine ve duruşuna değer vermektir. Bu yüzden güven sarsıldığında sadece bir kişiye değil, bazen insanların birbirine bakışına da zarar verir.
Günümüzde belki de en büyük yorgunluklarımızdan biri, kime inanacağımızı bilememektir. Çok fazla bilgiye maruz kaldığımız, her gün yeni iddialarla karşılaştığımız bir çağda yaşıyoruz. Bir taraf doğruları savunurken, diğer taraf farklı bir pencereden bakabiliyor. Böyle zamanlarda en önemli ihtiyaç; acele hüküm vermeden, hakkaniyetle değerlendirebilmek ve gerçeğin ortaya çıkmasını bekleyebilmektir.
Çünkü güven sadece başkalarından beklediğimiz bir değer değildir; aynı zamanda bizim taşımamız gereken bir sorumluluktur. Bir insanın sözü, davranışı ve niyeti birbirini tamamladığında güven oluşur. Sadakat, zor zamanlarda belli olur. Doğruluk ise kimsenin görmediği yerde bile aynı kalabilmektir.
Toplum olarak zaman zaman yaşadığımız hayal kırıklıkları, bizi herkese karşı şüpheci hâle getirebiliyor. Oysa her insanı aynı kefeye koymak da adil değildir. Bir kişinin yaptıkları üzerinden bütün insanlığa olan inancımızı kaybetmemek gerekir. Çünkü hâlâ iyilik yapan, samimiyetle emek veren, güveni hak eden pek çok insan vardır.
Haluk Levent örneği üzerinden de asıl konuşmamız gereken belki de sadece bir kişi değil; toplumun güven ihtiyacıdır. İnsanlar, özellikle iyilik, yardım ve dayanışma alanlarında faaliyet gösteren kişilerden daha fazla şeffaflık, açıklık ve hesap verebilirlik bekler. Çünkü gönüllülük ve yardım duygusu, en çok güven üzerine inşa edilir.
Güven bir emanettir. Onu taşımak da korumak da büyük bir sorumluluktur. İnsanların gönlünde yer eden herkes, sadece yaptıklarıyla değil; dürüstlüğü, açıklığı ve tutarlılığıyla da değer kazanır.
Sonuçta hepimizin ihtiyacı olan şey şudur:
Birbirimize kuşkuyla değil, bilinçli bir güvenle bakabilmek…
Sözün değerini yeniden hatırlamak…
Doğruluğun, sadakatin ve samimiyetin hâlâ en büyük erdemler olduğunu unutmamak…
Çünkü bir toplumda güven varsa umut vardır. Güven kaybolduğunda ise sadece insanlar değil, gönüller de yorulur.
News
