Hayat, gelenlerin bir gün gittiği; gidenlerin ise bazen hiç dönmediği uzun bir yolculuktur. Hepimiz bu yolda bir süreliğine misafiriz. Kimi zaman sevinçlerle, kimi zaman ayrılıklarla, kimi zaman da ardımızda bıraktığımız izlerle yürürüz.
İnsan, bu yolculukta yalnızca ne kazandığıyla değil; kimlerin kalbine dokunduğuyla da hatırlanır. Çünkü geriye kalan en değerli şey çoğu zaman sahip olduklarımız değil, bıraktığımız güzel duygulardır.
Bir insanın ardında bıraktığı sözler, davranışlar ve hatıralar onun sessiz mirası olur. Kırdığı kalpler de, iyileştirdiği yaralar da bir gün kendi yoluna ışık ya da gölge olarak dönebilir. Çünkü hayat sadece almak değil, vermek üzerine de kuruludur.
Bugün güçlü olduğumuzu düşünebiliriz, yarın aynı yolların bize ne getireceğini bilemeyiz. Bugün başkasının acısına kayıtsız kalan bir kalp, bir gün aynı anlayışı bekleyebilir. Bugün birine umut olan bir insan ise, hiç beklemediği bir anda bir duanın içinde yer alabilir.
Belki de insanın kendine sık sık sorması gereken soru şudur:
“Ben bu dünyadan geçerken hangi izleri bırakıyorum?”
Çünkü herkes bir gün bu yolculuğu tamamlayacak.
Geride makamlar, eşyalar ve unvanlar değil; insanların gönlünde kalan hisler kalacak.
Ve bir gün herkes yaşayacak…
Ya aldığı duaları,
ya aldığı ahları.
Bu yüzden en güzel miras; iyi bir kalp, temiz bir niyet ve arkasından güzel sözler söyleyecek insanlar bırakabilmektir.
GÜNDEM
03 Temmuz 2026GÜNDEM
03 Temmuz 2026GÜNDEM
03 Temmuz 2026GÜNDEM
03 Temmuz 2026GÜNDEM
03 Temmuz 2026GÜNDEM
03 Temmuz 2026GÜNDEM
03 Temmuz 2026Veri politikasındaki amaçlarla sınırlı ve mevzuata uygun şekilde çerez konumlandırmaktayız. Detaylar için veri politikamızı inceleyebilirsiniz.