Yüz binlerce yatırımcıyı etkileyen fon krizinde hukuki sorumluluk tartışması büyüyor. Avukat Ömer Faruk Alfatlı, yatırımcıların Sermaye Piyasası Kurulu’na (SPK) karşı tam yargı davası açarak zararlarının tazminini isteyebileceğini belirterek, “SPK’nın denetim yetkisine sahip olması tek başına sorumluluk için yeterli değildir. Ancak kanuni görevlerin gereği gibi yerine getirilmemesi, zamanında müdahale edilmemesi ve bu ihmal nedeniyle yatırımcıların zarara uğraması hâlinde idarenin hizmet kusuruna dayalı tazmin sorumluluğu gündeme gelebilir” dedi.
Türkiye sermaye piyasalarının son dönemde karşı karşıya kaldığı fon krizi, yüz binlerce yatırımcının birikimlerini ve finansal sisteme duyduğu güveni etkiledi. Fonların tasfiyeye alınması, yatırımcılara ara ödemeler yapılması ve kayıpların ne ölçüde karşılanabileceğine ilişkin tartışmalar sürerken, yatırımcıların kamu kurumlarına karşı hukuki yollara başvurup başvuramayacağı da gündemin önemli başlıklarından biri hâline geldi.
Konuya ilişkin ayrıntılı hukuki değerlendirmelerde bulunan Avukat Ömer Faruk Alfatlı, yatırımcıların yalnızca fon tasfiyesi kapsamında yapılacak ödemelerle yetinmek zorunda olmadığını, belirli şartların gerçekleşmesi hâlinde SPK’nın denetim ve gözetim faaliyetlerinden kaynaklanan hizmet kusuru nedeniyle ayrıca tazminat talep edebileceğini ifade etti.
Alfatlı, konunun yalnızca yatırımcıların ne kadar para kaybettiği üzerinden değerlendirilmemesi gerektiğini belirterek, asıl araştırılması gereken hususun usulsüzlüklerin hangi tarihte başladığı, kamu kurumlarının bunlardan ne zaman haberdar olduğu ve gerekli müdahalelerin zamanında yapılıp yapılmadığı olduğunu söyledi.

SPK’nın hukuki sorumluluğunun 6362 sayılı Sermaye Piyasası Kanunu çerçevesinde değerlendirilmesi gerektiğini belirten Av. Ömer Faruk Alfatlı, Kurulun yetki ve yükümlülüklerinin yalnızca piyasa düzenlemeleri hazırlamakla sınırlı olmadığını vurguladı.
Alfatlı, konuyla ilgili şu değerlendirmede bulundu:
“6362 sayılı Sermaye Piyasası Kanunu, sermaye piyasalarının güvenilir, şeffaf, etkin ve istikrarlı biçimde işlemesini sağlamak amacıyla SPK’ya çok önemli görev ve yetkiler vermiştir. Kanunun 52 ve 54. maddelerinde yatırım fonlarına ilişkin düzenlemeler, 88 ve 89. maddelerinde denetim mekanizmaları, 128. maddesinde ise Kurulun görev ve yetkileri düzenlenmiştir.
Burada üzerinde özellikle durulması gereken husus şudur: SPK yalnızca piyasaya ilişkin kurallar koyan bir kurum değildir. Aynı zamanda sermaye piyasası faaliyetlerinin mevzuata uygun yürütülmesini gözetmek, aykırılıkları tespit etmek, kendisine tanınan yetkiler çerçevesinde gerekli tedbirleri almak ve yatırımcıların korunmasını sağlayacak denetim mekanizmalarını işletmekle yükümlüdür.
Elbette hiçbir kamu kurumu yatırım araçlarının değer kaybetmeyeceğini veya yatırımcının mutlaka kâr edeceğini garanti edemez. Piyasa koşullarından kaynaklanan olağan zararlar ile hukuka aykırı faaliyetlerin ve denetim eksikliklerinin yol açtığı zararlar birbirinden farklıdır.
Ancak ciddi usulsüzlüklerin bulunduğu, bunların SPK tarafından bilindiği veya makul ve gereği gibi yürütülen bir denetimle tespit edilebileceği durumlarda gerekli müdahalenin yapılmaması ya da geciktirilmesi, idarenin hizmet kusurunu gündeme getirebilir.
Dolayısıyla tartışılması gereken konu, yatırımcının zarar etmiş olması değil; kamu otoritesinin kendisine kanunla verilen görevleri somut olayda gereği gibi yerine getirip getirmediğidir.”
Alfatlı’ya göre olası tazminat davalarının en önemli bölümünü SPK’nın bilgi sahibi olduğu tarihlerin ve müdahale imkânlarının araştırılması oluşturacak.
Bu kapsamda özellikle fonların portföy yapısı, varlık değerlemeleri, ilişkili taraf işlemleri, yatırımcı işlemleri ve fon malvarlığındaki hareketlerin incelenmesi gerektiğini belirten Alfatlı, şu açıklamayı yaptı:
“Bir fonun tasfiyeye alınmış olması, tek başına SPK’nın sorumlu olduğu anlamına gelmez. Ancak burada mutlaka cevaplandırılması gereken sorular vardır.
Birincisi, fonlarda gerçekleştiği ileri sürülen usulsüzlükler ne zaman başlamıştır?
İkincisi, bu usulsüzlükler hangi tarihte SPK’nın bilgisine ulaşmıştır? Kuruma daha önce yatırımcılar tarafından şikâyet veya ihbar yapılmış mıdır? Başka kamu kurumlarından bildirim gelmiş midir?
Üçüncüsü, fonların portföy değerlemeleri, ilişkili taraf işlemleri ve fon varlıklarının hareketleri yeterli şekilde denetlenmiş midir?
Dördüncüsü, herhangi bir usulsüzlük tespit edildiğinde SPK gerekli tedbirleri zamanında almış mıdır? Müdahale gecikmiş midir? Daha erken müdahale edilmesi mümkün olduğu hâlde gerekli işlemler yapılmamış mıdır?
Beşincisi ve belki de en önemlisi, zamanında müdahale edilseydi yatırımcıların uğradığı zararın ne kadarı önlenebilirdi?
Bunlar cevaplandırılmadan kamu kurumunun sorumluluğu hakkında kesin bir sonuca varılamaz. Ancak bu soruların cevapları, açılacak davaların temelini oluşturabilir.
Özellikle denetim raporları, kurum içi yazışmalar, önceki ihbarlar, şikâyetler, denetim bulguları ve alınan idari tedbirlerin tarihleri son derece önemlidir.”
Yatırımcıların izlemesi gereken hukuki yol hakkında da bilgi veren Alfatlı, idari eylem ve ihmallerden kaynaklanan zararlar bakımından 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu’nun 13. maddesinin önem taşıdığını belirtti.
Alfatlı, hukuki süreci şöyle anlattı:
“SPK’nın denetim veya gözetim faaliyetindeki bir ihmal nedeniyle zarara uğradığını ileri süren yatırımcıların başvurabileceği temel hukuki yol tam yargı davasıdır.
Ancak idari eylemden kaynaklanan zararlar bakımından doğrudan dava açılması her durumda mümkün değildir. İYUK’un 13. maddesi uyarınca öncelikle ilgili idareye yazılı başvuru yapılması gerekir.
Yatırımcı, SPK’ya başvurarak uğradığı zararın tazminini istemelidir. Bu başvuruda yalnızca ‘Paramı kaybettim, zararımı ödeyin’ şeklinde genel bir talepte bulunulması yeterli değildir.
Yatırımcının hangi fonda ne kadar yatırım yaptığı, hangi tarihlerde alım gerçekleştirdiği, ne kadar kayba uğradığı, tasfiye kapsamında ne kadar ödeme aldığı ve geriye ne kadar zarar kaldığı açıklanmalıdır.
Bunun yanında SPK’nın hangi denetim görevini yerine getirmediği, hangi konuda geç veya yetersiz müdahalede bulunduğu ve bu durumun yatırımcının zararına nasıl neden olduğu hukuki gerekçeleriyle ortaya konulmalıdır.
Başvurunun tamamen veya kısmen reddedilmesi ya da 30 gün içinde cevaplandırılmaması durumunda, kanunda öngörülen şartlar çerçevesinde idari yargıda dava açma imkânı doğar.
Burada yatırımcıların dikkat etmesi gereken husus, başvurunun ve sonrasındaki dava sürecinin kanuni süreler içerisinde yürütülmesidir.”
Fon krizinde yatırımcıların hak kaybına uğramaması için sürelerin önemine dikkat çeken Alfatlı, İYUK’un 12 ve 13. maddelerinin birbirinden farklı hukuki durumları düzenlediğini belirtti.
Şu açıklamada bulundu:
“İYUK’un 13. maddesi kapsamında idari eylemlerden kaynaklanan zararlar bakımından, zararın ve eylemin öğrenildiği tarihten itibaren bir yıl ve her hâlde eylem tarihinden itibaren beş yıl içerisinde ilgili idareye başvurulması esastır.
İdarenin başvuruyu reddetmesi veya 30 günlük cevap süresinin dolması üzerine dava açma süresi ayrıca hesaplanmalıdır. Genel idari dava açma süresi 60 gündür.
Bununla birlikte zararın doğrudan bir idari işlemden kaynaklandığı durumlarda İYUK’un 12. maddesi kapsamında farklı bir hukuki değerlendirme yapılması gerekebilir.
Fon krizinde önemli bir sorun da zararın öğrenilme tarihidir. Yatırımcı parasının tamamını veya bir kısmını kaybettiğini hangi tarihte öğrenmiştir? Zararın gerçek kapsamı ne zaman belirlenebilir hâle gelmiştir? SPK’nın olası hizmet kusuruyla zarar arasındaki bağlantı ne zaman ortaya çıkmıştır?
Bunlar her dosyada ayrı ayrı değerlendirilmelidir.
Özellikle fon tasfiyesinin devam ediyor olması, yatırımcılara ara ödeme yapılması veya nihai zararın henüz kesinleşmemesi, bütün hukuki sürelerin kendiliğinden durduğu anlamına gelmez.
Yatırımcıların tasfiyenin bitmesini beklerken başvuru ve dava sürelerini kaçırmaları ciddi hak kayıplarına yol açabilir. Bu nedenle her yatırımcının hukuki durumunu ve sürelerini gecikmeden değerlendirmesi gerekir.”
Yatırımcıların en önemli sorunlarından birinin SPK’nın elinde bulunan denetim belgelerine ve kurum içi kayıtlara doğrudan ulaşamamak olduğunu belirten Alfatlı, bu durumun dava açılmasına engel olmadığını ifade etti.
Alfatlı, İYUK’un 20. maddesinde düzenlenen resen araştırma ilkesi kapsamında mahkemelerin uyuşmazlığın çözümü için gerekli bilgi ve belgeleri ilgili kurumlardan isteyebileceğini hatırlatarak şunları söyledi:
“Yatırımcının SPK’nın bütün iç yazışmalarına veya denetim raporlarına ulaşması beklenemez. Çünkü bu belgelerin önemli bir bölümü yatırımcının elinde bulunmayabilir.
Ancak idari yargıda resen araştırma ilkesi bulunmaktadır. Mahkemeden, uyuşmazlığın aydınlatılması için gerekli bilgi ve belgelerin ilgili kurumlardan istenmesi talep edilebilir.
Bu kapsamda SPK’nın denetim raporları, fonlara ilişkin inceleme kayıtları, kurum içi yazışmalar, ihbar ve şikâyet kayıtları, fon portföy değerleme belgeleri, alınan tedbir kararları ve diğer ilgili kayıtlar önem kazanacaktır.
Mahkemenin bu belgeleri incelemesi, gerektiğinde bilirkişi görevlendirmesi ve olayın teknik boyutunu araştırması mümkündür.
Özellikle hangi tarihte hangi bilginin mevcut olduğu ve bu bilgi karşısında hangi idari tedbirin alınmasının beklendiği belirlenmelidir.
Çünkü hizmet kusurunun ortaya konulabilmesi için yalnızca bir usulsüzlüğün yaşanmış olması değil, idarenin bu usulsüzlüğe karşı görev ve yetkileri kapsamında nasıl davrandığının da araştırılması gerekir.”
Kamu kurumlarının denetim sorumluluğu bakımından İmar Bankası uyuşmazlıklarının önemine değinen Alfatlı, Danıştayın ilgili kararlarında yetkisiz bono satışlarına ilişkin bildirimler ve gerekli müdahalenin zamanında yapılmaması konularının hizmet kusuru yönünden değerlendirildiğini belirtti.
Alfatlı, bu örneğin mevcut fon krizi açısından önemini şöyle açıkladı:
“İmar Bankası uyuşmazlıkları, kamu kurumlarının denetim ve gözetim görevlerinin gereği gibi yerine getirilmemesi hâlinde yatırımcı zararları bakımından idarenin sorumluluğunun gündeme gelebileceğini göstermesi açısından önemlidir.
Buradan çıkarılması gereken temel hukuki sonuç, kamu kurumlarının kendilerine verilen denetim yetkilerini kullanırken gerekli özeni göstermek zorunda olduklarıdır.
Ancak İmar Bankası kararlarını bugünkü fon krizine doğrudan uygulamak doğru olmaz. Çünkü her olayın maddi ve hukuki koşulları farklıdır.
Mevcut fon krizinde SPK’nın hangi bilgileri ne zaman edindiği, fonların denetiminde hangi işlemlerin yapıldığı, usulsüzlüklerin tespit edilip edilmediği ve müdahale imkânlarının bulunup bulunmadığı ayrı ayrı araştırılmalıdır.
İmar Bankası uyuşmazlıkları hukuki değerlendirme açısından yol gösterici olabilir. Ancak her yatırımcının zararının ve her fonun denetim sürecinin kendi özellikleri içerisinde incelenmesi gerekir.”
Fon krizinde tasfiye süreci kapsamında yürürlüğe giren 7596 sayılı Kanun’un yatırımcılar bakımından önemli bir düzenleme olduğunu belirten Alfatlı, bu düzenlemenin kapsamının doğru anlaşılması gerektiğini vurguladı.
Alfatlı, şu değerlendirmede bulundu:
“7596 sayılı Kanun, 6362 sayılı Sermaye Piyasası Kanunu’nun 128. maddesi kapsamında 17 Eylül 2026 tarihli SPK kararlarıyla tasfiyesine karar verilen ve kanunun yürürlüğe girdiği tarihte tasfiyesi tamamlanmamış olan belirli yatırım fonlarına yönelik özel bir düzenlemedir.
Kanunun temel amacı, bu fonların adil, şeffaf ve etkin biçimde tasfiye edilmesi, fon malvarlığından hukuka aykırı olarak çıkarılan değerlerin geri kazanılması, fon kayıp ve zararlarının sorumlulardan tahsil edilmesi ve geri kazanılan kaynakların fon pay sahiplerine ödenmesidir.
Dolayısıyla bu düzenleme bütün yatırım fonları için genel ve sürekli bir devlet tazminat sistemi oluşturmaz.
Tasfiye kapsamında yatırımcılara yapılan ödemeler önemlidir. Ancak bu ödemeler ile SPK’nın hizmet kusuruna dayalı idari tazminat sorumluluğu birbirinden farklı hukuki konulardır.
Bir yatırımcı tasfiye kapsamında ödeme almış olabilir. Buna rağmen gerçek zararının bir bölümü karşılanmamış olabilir.
Eğer yatırımcı, kalan zararının SPK’nın somut hizmet kusurundan kaynaklandığını ortaya koyabiliyorsa, bu zarar bakımından ayrıca tazminat talebinde bulunması hukuken değerlendirilebilir.
Ancak burada çok önemli bir ilke vardır: Aynı zarar için iki kez ödeme alınamaz. Tasfiye kapsamında karşılanan tutarlar tazminat hesabında dikkate alınmalıdır.
Başka bir ifadeyle tasfiye ödemesi alınmış olması, her durumda bütün tazminat haklarının ortadan kalktığı anlamına gelmediği gibi, yatırımcıya aynı kaybı iki ayrı kanaldan tahsil etme hakkı da vermez.”
Fon tasfiyesi kapsamında yapılan ödemelerin boyutuna da dikkat çeken Alfatlı, 13 Kasım 2026 tarihinde kamuoyuna açıklanan verilerde 119 fonda bulunan 444 bin 893 yatırımcıya yaklaşık 161 milyar lira ödeme yapıldığının, 333 bin 493 yatırımcının ise net yatırım tutarının tamamını ara ödeme olarak aldığının bildirildiğini hatırlattı.
Alfatlı, bu rakamların değerlendirilmesinde ara ödeme ile nihai tasfiye ödemesi arasındaki farkın gözden kaçırılmaması gerektiğini belirterek şöyle konuştu:
“Yapılan ödemeler elbette yatırımcılar açısından önemlidir. Ancak ara ödeme yapılmış olması, tasfiye sürecinin bütün yatırımcılar bakımından tamamlandığı anlamına gelmez.
Özellikle 7596 sayılı Kanun ve bu kanuna dayanılarak çıkarılan düzenlemeler kapsamında ödemelerin hangi esaslarla hesaplandığına bakılmalıdır.
Yatırımcının net yatırım tutarı, fonun tasfiye sürecinde elde edilen kaynaklar, geri kazanılan malvarlığı ve mevzuatta belirlenen ödeme esasları dikkate alınmalıdır.
Bir yatırımcı net yatırım tutarının tamamını ara ödeme olarak almış olabilir. Ancak bu durum, varsa ayrıca iddia edilen hukuka aykırı denetim ihmallerinin ve bunların doğurduğu zararların kendiliğinden ortadan kalktığı şeklinde yorumlanamaz.
Öte yandan yatırımcıya geçmişte fonun ulaştığı en yüksek değere göre ödeme yapılması gerektiğini söylemek de doğru değildir. Hukuken talep edilebilecek zarar ile varsayımsal kazanç birbirinden ayrılmalıdır.
Her yatırımcının işlem geçmişi, tasfiye ödemesi ve kalan zararı ayrı ayrı hesaplanmalıdır.”
Fon krizinin en çok merak edilen sorusunun yatırımcıların kaybettikleri paranın tamamını geri alıp alamayacağı olduğunu belirten Alfatlı, tazminat taleplerinin hukuki ve teknik ölçütlerle değerlendirilmesi gerektiğini söyledi.
Alfatlı, bu konuda şu açıklamayı yaptı:
“Yatırımcının uğradığı zararın tamamının tazminini istemesi hukuken mümkündür. Ancak talep edilen miktarın tamamının mahkeme tarafından kabul edileceği söylenemez.
Öncelikle gerçek zararın belirlenmesi gerekir.
Yatırımcı ne kadar para yatırmıştır? Hangi tarihlerde fon almıştır? Fon paylarını satmış mıdır? Daha önce gelir elde etmiş midir? Tasfiye kapsamında ne kadar ödeme almıştır? Hâlen karşılanmamış bir zararı var mıdır?
Bütün bu hususlar belgelerle ortaya konulmalıdır.
Ayrıca zarar ile SPK’nın hizmet kusuru arasında uygun illiyet bağı bulunmalıdır. Yani yatırımcının uğradığı zararın hangi bölümünün idarenin hukuka aykırı eylem veya ihmali nedeniyle ortaya çıktığı belirlenmelidir.
Örneğin, daha erken bir denetim ve müdahale gerçekleştirilmiş olsaydı yatırımcının zararının ne ölçüde önlenebileceği araştırılmalıdır.
Bilirkişi incelemesi bu noktada büyük önem taşır. Fonların mali kayıtları, portföy hareketleri, yatırımcı işlemleri ve tasfiye ödemeleri birlikte değerlendirilerek gerçek zarar hesaplanabilir.
Dolayısıyla yatırımcının hedefi yalnızca geçmişte fonun ulaştığı en yüksek değeri talep etmek olmamalıdır. Hukuken tazmin edilebilir, gerçek ve belgelenebilir zararın tamamının karşılanmasını istemek olmalıdır.”
Alfatlı, davanın kime karşı açılacağı konusunda da 6362 sayılı Sermaye Piyasası Kanunu’nun 133. maddesinin dördüncü fıkrasına dikkat çekti.
“Kanunun 133. maddesinin dördüncü fıkrası, Kurul başkan ve üyeleri ile Kurul personelinin Kurulun kanunda belirtilen görevlerine ilişkin karar, eylem ve işlemlerinden kaynaklanan tazminat ve alacak davalarında husumetin Kurula yöneltilmesini düzenlemektedir.
Bu hüküm, görevle bağlantılı işlemler nedeniyle açılacak tazminat davalarının muhatabının belirlenmesi açısından önemlidir.
Ancak somut olayda zararın idari eylemden mi, idari işlemden mi, yoksa başka bir hukuki ilişkiden mi kaynaklandığı ayrıca incelenmelidir.
Dolayısıyla her yatırımcı bakımından doğru davalı, doğru hukuki sebep, görevli mahkeme ve dava süresi birlikte değerlendirilmelidir.”
Yatırımcıların hukuki haklarını korumak için tasfiye sürecinin sonunu beklememeleri gerektiğini belirten Alfatlı, yapılması gerekenleri ayrıntılı biçimde sıraladı:
“Öncelikle bütün yatırım kayıtları toplanmalıdır. Fon alış ve satış dekontları, banka hesap hareketleri, aracı kurum kayıtları, fon pay adetleri ve işlem tarihleri mutlaka muhafaza edilmelidir.
İkinci olarak gerçek zarar hesaplanmalıdır. Yatırılan tutar, daha önce alınan ödemeler, satış gelirleri ve tasfiye kapsamında yapılan ara ödemeler birlikte değerlendirilmelidir.
Üçüncü olarak SPK’nın fonlarla ilgili kararları, açıklamaları ve tasfiye süreçlerine ilişkin belgeleri incelenmelidir.
Dördüncü olarak denetim eksikliği iddiası somutlaştırılmalıdır. Daha önce yapılmış ihbarlar, şikâyetler, kamuya açıklanan denetim bulguları ve alınan tedbirlerin tarihleri araştırılmalıdır.
Beşinci olarak İYUK’un 12 ve 13. maddeleri kapsamında hangi hukuki yolun uygulanacağı belirlenmelidir. Başvuru ve dava süreleri ayrıca hesaplanmalıdır.
Altıncı olarak şartları oluşmuşsa SPK’ya yazılı tazminat başvurusu yapılmalıdır.
Son olarak başvurunun reddedilmesi veya kanuni cevap süresinin dolması hâlinde, süresi içerisinde idare mahkemesinde tam yargı davası açılması değerlendirilmelidir.
Burada özellikle şunu vurgulamak istiyorum: Her yatırımcının durumu aynı değildir. Aynı fonda yatırım yapmış iki kişinin bile yatırım tarihleri, pay miktarları, satış işlemleri ve tasfiye kapsamında aldığı ödemeler farklı olabilir. Bu nedenle bütün yatırımcılar için tek tip bir zarar hesabı veya tek tip bir dava dilekçesi hazırlanması doğru değildir.”
Açıklamasının sonunda sermaye piyasalarının yalnızca yatırım araçlarının getirisine değil, yatırımcıların haklarının korunacağına duyulan güvene dayandığını ifade eden Av. Ömer Faruk Alfatlı, kamu kurumlarının denetim sorumluluğunun da bu güvenin önemli bir parçası olduğunu söyledi.
Alfatlı, sözlerini şöyle tamamladı:
“Vatandaşın yıllarca biriktirdiği tasarruflarını sermaye piyasalarına yönlendirebilmesi için bu sistemin güvenilir olduğuna inanması gerekir.
Devlet, yatırımcıya her türlü piyasa riskini ortadan kaldırma veya kâr garantisi verme yükümlülüğü altında değildir. Ancak kanunla kendisine verilen denetim ve gözetim görevlerini gereği gibi yerine getirmek zorundadır.
Fon krizinde yalnızca ne kadar para kaybedildiğine bakmak yeterli değildir. Usulsüzlükler ne zaman başladı, hangi aşamada tespit edildi, SPK hangi bilgilere sahipti, hangi tedbirleri aldı ve daha erken müdahale edilseydi yatırımcıların zararları önlenebilir miydi?
Bu soruların cevapları şeffaf biçimde ortaya konulmalıdır.
Bizim hukuki açıdan üzerinde durduğumuz konu, yatırımcının her türlü yatırım riskinin kamu tarafından karşılanması değildir. Kamu hizmetinin gereği gibi yürütülmemesi nedeniyle ortaya çıkan ve hukuken tazmini gereken zararların karşılıksız bırakılmamasıdır.
Yatırımcıların idari başvuru ve tam yargı davası yoluna başvurma hakları vardır. Somut hizmet kusuru, gerçek zarar ve uygun illiyet bağı kanıtlandığı takdirde idarenin tazmin sorumluluğu doğabilir.
Sermaye piyasalarında güvenin yeniden tesis edilmesi için yalnızca tasfiye ödemelerinin yapılması değil, yaşananların bütün yönleriyle araştırılması ve varsa idari sorumluluğun da ortaya çıkarılması gerekir.
Yatırımcı korunmadan sermaye piyasalarına güven sağlanamaz. Hukukun görevi yatırım riskini ortadan kaldırmak değil, hukuka aykırılık ve kamu hizmetindeki kusur nedeniyle doğan zararların karşılıksız kalmasını önlemektir.”
YEREL
18 Kasım 2026EKONOMİ
18 Kasım 2026SİYASET
18 Kasım 2026SİYASET
18 Kasım 2026SİYASET
18 Kasım 2026SİYASET
18 Kasım 2026MAGAZİN
18 Kasım 2026
1 Yabancı ilgisini üzerine çeken yerli hisseler 63811 kez okundu
2 Yabancı ilgisini üzerine çeken yerli hisseler 63810 kez okundu
3 HSBC, havacılık hisselerini mercek altına aldı 2109 kez okundu
4 Başkan adayı Bozbey, metroda gençlerle sohbet etti 1453 kez okundu Veri politikasındaki amaçlarla sınırlı ve mevzuata uygun şekilde çerez konumlandırmaktayız. Detaylar için veri politikamızı inceleyebilirsiniz.