Orhangazi’de konuşulan şey bir terminal meselesi değildir aslında.
Bu mesele, kamu yararı ilkesinin gerçekten işletilip işletilmediği meselesidir.
Daha doğrusu, niyetin kime hizmet ettiğinin açıkça görülmesidir.
Aylardır aynı cümle dolaşıyor:
“MALUM FİRMA ALACAK.”
Ne garip…
Daha ihale açılmadan kazanan konuşuluyor.
Tapular ortada yokken süreç başlatılıyor.
İhaleye kimse girmiyor.
Ardından tanıdık yol devreye sokuluyor: pazarlık usulü.
Bu tablo artık planlama diye açıklanamaz.
Bu, bilinçli bir tercihtir.
Ve bu tercih halktan yana değildir.
SORUYORUZ?
Tapu işlemleri tamamlanmadan ihale sürecinin başlatılması,
2886 sayılı Devlet İhale Kanunu’na
ve kamu kaynaklarının hukuka uygun kullanımı ilkesine
uygun mudur?
SORUYORUZ?
İhaleye katılım sağlanmamasına rağmen
sürecin iptal edilmesi gerekirken
pazarlık usulüne geçilmesi
hukuki bir zorunluluk mudur,
yoksa bir alışkanlık mıdır?
SORUYORUZ?
Pazarlık usulünün rekabeti ortadan kaldıran
bir yönteme dönüşmesi
hangi hukuki gerekçeyle izah edilmektedir?
Bu şehir mini terminal istedi.
Yok sayıldı.
Sosyal alan istedi.
Duyulmadı.
Ama konu benzin istasyonu olunca
bütün kapılar bir anda açıldı.
Şehrin göbeğine,
insanların nefes alacağı yere,
çocukların yürüdüğü alana
akaryakıt istasyonu yapmak
hangi şehircilik anlayışının ürünüdür?
Üstelik birkaç adım ötede
aynı işlevi gören bir istasyon zaten varken.
SORUYORUZ?
Şehir planlamasında temel ölçüt olan
kamu yararı, ihtiyaç analizi ve şehir güvenliği
bu projede hangi raporlarla ortaya konmuştur?
SORUYORUZ?
Merkezde yeni bir akaryakıt istasyonu planlanması
hangi zorunlu ihtiyaca dayandırılmıştır?
16 dönümlük bir kamu arazisinden bahsediyoruz.
Bu alan; mini terminal, belediye binası,
kamusal alan için altın değerindeyken
neden özel ticari kullanımın adresi haline getirilmektedir?
SORUYORUZ?
Bu arazide alternatif projeler neden kamuoyuyla paylaşılmamış,
neden Orhangazi halkının görüşü alınmamıştır?
Bir başka gerçek daha var ki,
ısrarla konuşulmuyor.
Otoban yapıldıktan sonra
şehirler arası otobüslerin büyük bölümü
Orhangazi’ye zaten girmiyor.
Günlük yalnızca 5–10 transit sefer varken
kapsamlı bir otobüs terminali planlamak
ihtiyaç değil, israftır.
Dahası, terminal olarak düşünülen alan
yolun karşısındadır.
Bu durum açık bir yaya güvenliği riski demektir.
SORUYORUZ?
Bu konumlandırma için
trafik etki analizi yapılmış mıdır?
Can güvenliği hangi bilimsel raporlarla güvence altına alınmıştır?
SORUYORUZ?
Allah korusun yaşanacak bir kazada,
bu projeye onay verenler
idari, hukuki ve vicdani sorumluluğu
üstlenebilecek midir?
Hukuken tablo nettir.
Tapu tamamlanmadan ihale,
rekabet oluşmadan pazarlık,
ihtiyaç yokken yatırım
kamu yararıyla bağdaşmaz.
Eğer akaryakıt istasyonu bu kadar elzemse,
terminal olarak düşünülen yere yapılsın.
Merkez nefes alsın, trafik rahatlasın.
Şehrin merkezinde ise
Orhangazi’ye yakışan bir belediye binası
ve gerçek ihtiyaca cevap verecek bir mini terminal yapılsın.
Bu, bu halka olan borcun asgari karşılığıdır.
“ESKİ PROJE BÖYLEYDİ” demek,
yanlışı sürdürmenin bahanesi olamaz.
Değişim, dosyaları taşımak değil;
yanlışları cesaretle düzeltmektir.
85 bin Orhangazilinin hakkı,
bir avuç hesabın parçası yapılamaz.
Bu şehir kimsenin arka bahçesi değildir.
Biz isim sormuyoruz.
Biz niyet okumuyoruz.
Biz sadece hukukun ve halkın sorduğu soruları
yüksek sesle soruyoruz.
Kalın sağlıcakla..
Post Views: 725
News
